Prawdopodobnie w latach 70., na terenie przyłączonym do Rembertowskiego Poligonu Artylerii, rozpoczęto budowę zapasowego stanowiska dowodzenia jednostki Wojsk Obrony Powietrznej Kraju. Powstał wtedy żelbetowy schron o narysie litery T, przesłonięty nasypem ziemnym. W zachodniej części schronu ulokowano pomieszczenia sztabowe i socjalne, we wschodniej – garaż na 7 pojazdów. Przed garażem rozpościerał się plac manewrowy osłonięty wałem ziemnym. Do pomieszczeń sztabowych można było dostać się dwoma wejściami. Główne wejście było w garażu, drugie – w nasypie od strony zachodniej. Na północ od schronu znajdowało się wzniesienie z pochylnią (zapewne tam ulokowane było stanowisko kolumny antenowej) oraz wykonany z żelbetu obserwacyjny schron poligonowy. Później ten schron został przebudowany prawdopodobnie na stanowisko przeciwlotniczego karabinu maszynowego. Wg Przemysława Boguszewskiego, autora artykułu poświęconego temu obiektowi, odwiedzony przeze mnie zespół wojskowy miał zostać przeznaczony na zapasowe stanowisko dowodzenia 1. Korpusu Obrony Powietrznej, jednak nigdy nie został dokończony i wyposażony.
Teraz kilka słów o historii 1. Korpusu Obrony Powietrznej. W 1957 r. na bazie rozwiązanych 5 i 7 dywizji lotnictwa myśliwskiego Obrony Przeciwlotniczej sformowano 1. Korpus Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju. W jego skład wchodziły 4 pułki lotnictwa myśliwskiego (1, 2, 3 i 39), 2 dywizje artylerii (9 i 13), 3 samodzielne pułki artylerii (3, 90 i 115) oraz 2 pułki radiotechniczne (6 i 14). 18 lipca 1962 r. korpus został zreorganizowany na 1. Korpus Obrony Powietrznej Kraju. 1 lipca 1990 r., wskutek reorganizacji polskiej armii ta formacja została przemianowana na 1. Korpus Obrony Powietrznej.
Wojska Obrony Powietrznej Kraju były jednym z czterech - obok Wojsk Lądowych, Wojsk Lotniczych i Marynarki Wojennej - rodzajów Sił Zbrojnych PRL w latach 1962-1990. Zadaniami tego rodzaju polskich sił zbrojnych były: obrona przeciwlotnicza wojsk, ludności cywilnej oraz ochrona obiektów wojskowych, administracyjnych i państwowych o ważnym znaczeniu strategicznym dla funkcjonowania kraju, a także prowadzenie działań w ramach systemu wojsk obrony terytorialnej. Ponieważ Polska w tym okresie była państwem członkowskim Układu Warszawskiego, to WOPK naturalną koleją rzeczy włączono w system obrony powietrznej, a ich model organizacyjny był wzorowany na rozwiązaniach przyjętych w Armii Radzieckiej. W 1990 r. WOPK i Wojska Lotnicze włączono w skład Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej (po 2004 r. przemianowanych na Siły Powietrzne RP).
Fotogaleria
#1: Główny schron ZSD 1. Korpusu WOPK
1. Garaże na siedem pojazdów we wschodniej części głównego schronu:
2. Plac manewrowy przed garażami wschodniej części schronu:
3. Garaże z perspektywy drugiego końca placu manewrowego. Przez jeden z tych garaży wiodło główne wejście do środka schronu:
4. W środku schronu, gdzie ulokowane były pomieszczenia socjalne i sztabowe dla żołnierzy i oficerów WOPK:
5. Wyjście ewakuacyjne na zachodnią część kompleksu. Jednocześnie było to drugie wejście do schronu, na wysokości nasypu od strony zachodniej:
#2: Część nasypu na główny schron WOPK, z wylotami z kominów wentylacyjnych
#3: Poligonowy schron obserwacyjny WOPK
Jako ciekawostkę dodam fakt, że powyższy schron obserwacyjny miał zostać w przyszłości przebudowany z przeznaczeniem (prawdopodobnie) na stanowisko przeciwlotniczego karabinu maszynowego PKM-2. ;)
Link do fotogalerii na Facebooku ("Urbex Fotografia" #6):
Zapasowe Stanowisko Dowodzenia 1. Korpusu WOPK (fotogaleria)
Link do filmu na YouTube:
Zapasowe Stanowisko Dowodzenia 1. Korpusu WOPK (film)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz