Osiedle Dudziarska zostało zbudowane w latach 1994-1996. Tam zamieszkali ludzie potrzebujący mieszkań kwaterunkowych oraz rodziny eksmitowane z mieszkań na terenie Śródmieścia i Pragi Południe. Jedną trzecią mieszkań w budynku pod numerem 40a przyznano rodzinom policjantów, jednak one bardzo długo tu nie mieszkały i się ostatecznie wyprowadziły. Na osiedle w trzech trzypiętrowych blokach składa się 211 mieszkań, z czego wg wyliczeń „Gazety Stołecznej” z 2016 r. zasiedlonych było 145. Ponieważ część mieszkańców osiedla była dzikimi lokatorami, to wejścia do pustych mieszkań były zamurowywane.
Pod budowę osiedla Dudziarska celowo wybrano teren odizolowany. To miało być osiedle o charakterze rotacyjnym, czasowym. Jednak było ono słabo skomunikowane, pozbawione prądu, bieżącej wody ciepłej i nieposiadające centralnego ogrzewania. W granicach osiedla bądź jego niedalekim sąsiedztwie nie było sklepów, w związku z czym stało się ono miejscem, do którego przylgnęła nazwa „warszawskich slumsów”. Do niskiego standardu mieszkań na Dudziarskiej dochodziły wszechobecna wilgoć, zagrzybienie, stęchlizna i fetor. 14 listopada 2007 r. uruchomiono linię autobusową nr 245, łączącą osiedle Dudziarska z Olszynką Grochowską. Funkcjonowała ona do 1 marca 2020 r., kiedy w związku z wysiedleniem bloków została ona zlikwidowana.
Na temat osiedla powstało kilkadziesiąt felietonów, a nawet reportaże. W nich opisywano jego życie codzienne. Pomimo tego, że sytuacja lokatorska była delikatnie mówiąc nieciekawa, nie można powiedzieć, że mieszkali tu sami przestępcy, alkoholicy i bezdomni. W szczególnie trudnej sytuacji byli przyzwoici obywatele, którzy z powodu problemów finansowych zostali zmuszeni do zamieszkania tutaj. W rozmowach z dziennikarzami wspominali, że to był najgorszy okres ich życia, z obawy przed ostracyzmem społecznym bali się przyznawać, że tu mieszkali. Społecznicy i artyści próbowali pomóc ludziom. Organizowano cykliczny Festiwal Lata, w którego trakcie organizowano naukę tańca, rysowania, gotowania oraz zawody sportowe. Dodatkowo Towarzystwo Przyjaciół Dzieci Ulicy im. Kazimierza Lisieckiego „Dziadka” prowadziło ognisko i klub młodzieżowy „Dudziarska”, ich animatorzy przez wiele lat oferowali pomoc dla dzieci, młodzieży i ich rodziców z Dudziarskiej oraz organizowali zajęcia sportowe i terapeutyczne, warsztaty artystyczne oraz korepetycje.
W 2015 r. osiedle Dudziarska uznano za nieudany eksperyment społeczny, w związku z czym podjęto decyzję o jego wygaszeniu do końca 2017 r. Jeszcze w 2018 r. oficjalnie żyło tam 50 rodzin. Ostatni lokatorzy zostali stamtąd wykwaterowani pod koniec 2019 r. Budowa osiedla kosztowała ok. 4 milionów złotych, natomiast lukę w budżecie miasta na kolejne 4,3 miliona złotych wykreowało zadłużenie mieszkańców z tytułu niepłaconych czynszów. Faktem więc jest to, że osiedle Dudziarska po dziś dzień jest symbolem nieudolnej polityki mieszkaniowej, skazującej część mieszkańców Warszawy na stygmatyzację i życie w warunkach uwłaczających ich godności.
Fotogaleria:
Link do fotogalerii na Facebooku ("Urbex Fotografia" #28):
Osiedle Dudziarska (fotogaleria)
Link do filmu na YouTube:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz